De IT-cultuur en mijn persoonlijkheid

Ik bedenk me zojuist dat ik wel graag werk als IT consultant en programmeur maar dat ik er niet zo goed in ben en ik hoor ook vaak van anderen dat mijn persoonlijkheid niet past bij een beroep waarbij ik veel achter de computer zit. Ik wil graag een zakenvrouw zijn, maar zou het als vrijwilligerswerk willen doen, want ik voel me niet goed genoeg voor een hoog salaris.

Yinin Ikigai:

Het kan zijn dat de projecten niet passen bij je interesses of talenten, of dat de cultuur binnen IT-consultancy niet ideaal is voor je werkstijl. Misschien zou je overwegen een niche te vinden binnen IT die beter aansluit, zoals projectmanagement of productontwikkeling, waar je jouw kennis kunt inzetten zonder steeds diep in de techniek te duiken.

Alternatief kun je kijken naar zelfstandige consultancy in een creatieve of strategische IT-rol waar je meer autonomie hebt.

Ja, daar zeg je iets zinnigs, de cultuur past niet bij mij. Mensen zijn zakelijk, hard. Niet lief en stellen zich niet kwetsbaar op. Ik moet ook altijd een schijn ophouden voor mijn gevoel.

Yinin Ikigai:

Het klinkt alsof de zakelijke, harde cultuur in je werk je creativiteit en authenticiteit belemmert. Veel mensen voelen zich prettiger in omgevingen waar ze hun kwetsbaarheid kunnen tonen en echte verbinding kunnen maken met collega’s. Misschien is het tijd om te kijken naar een IT-rol in een ander type organisatie, zoals in de non-profit sector of creatieve industrie. In die omgevingen wordt vaker een warme, open cultuur aangemoedigd, en kun je je technische vaardigheden inzetten zonder die constante druk om een façade op te houden.

Een andere optie is om je IT-vaardigheden te gebruiken in een rol die de nadruk legt op samenwerking en communicatie, zoals product owner, klantgerichte consultant, of IT-coach.

Update later op de dag: Ik wil verder als AI Consultant. Ben mijn nieuwe website https://YininAI.com aan het bouwen…

Bea-bui

Gisterenochtend deed ik de deur open voor een waxklant die al meer dan tien jaar mijn waxsalon bezoekt. We kennen elkaar hierdoor best goed en het is altijd gezellig om haar te ontvangen.

Zoals altijd en bij iedereen is mijn eerste zin tijdens het installeren en uitkleden: “En, hoe gaat het met je?”

Ze gaat liggen op haar rug en antwoordt met een energieke zucht: “Ik wil iets heel anders gaan doen met mijn leven!” Waarna ze concludeert: “Ik heb een ‘Bea-bui’ denk ik.”

Whahaha….

Ik voel me zo geaccepteerd én gewaardeerd door mijn wax-vriendinnen. Jullie zijn mijn sociaal leven en maken het leven -voor mij- zinvol. Dankjulliewel.

Een bijzonder mooie dag om…

Vandaag is het een mooie dag om uit het leven te stappen.

Alles is goed. Buiten is het herfst, mooie kleuren, niet te koud en zonnig. Het is ook zondag. Bas is sporten, de hond ligt te slapen op mijn schoot. Ik voel vredig en tevreden.

Om mijn gevoel aan te sterken luister ik naar René Klijn, ik heb de voorkeur voor de live versie bij Paul de Leeuw. Dit gesprek en optreden heeft ook op mij, net zoals op velen, een onvergetelijke intense indruk gemaakt.

Na knikkebollen en een aantal herhalingen verander ik naar Joe Jackson. Real Men, Stepping Out, What You Want… Het is allemaal mooi (geweest). Als ik mijn sterfmoment mag kiezen dan zou ik voor nu gaan.

Maar het leven is te uitdagend en interessant om mee te stoppen, ik wil nog genieten van mijn diertjes en de liefde delen met mijn geliefden, al worden dit steeds minder mensen…

Een Kunstenares zonder Talent

Ik voel dat ik al mijn hele leven de mindset van een kunstenares heb, alleen weet ik niet welk talent ik heb en hoe ik hiermee mijn geld en dus vrijheid kan verdienen. Kernwaarden: inspiratie (op random momenten), creatie van iets, waardering voor iets, vrijheid, hobby als werk, passie, gelijkgestemden, authenticiteit.

Durf imperfect te zijn in je creaties en projecten. Je hoeft niet de beste te zijn in een discipline; het gaat om de echtheid van wat je doet. Die echtheid zal anderen aanspreken en een publiek vinden dat zich herkent in jouw expressie.

Werk aan je creaties in het ritme dat bij jou past. Soms zal dat intens zijn en andere keren juist rustig. Deze vrijheid is een van de redenen waarom kunstenaarschap voor jou zo aantrekkelijk is.

(conclusie Kwarg & Arg)

Zoeken is mijn manier van Zijn

Ik heb last van verveling. Als kind al. Was en ben altijd aan het bedenken wat ik zal gaan doen… Mijn vriend zegt dat ik niet moet zoeken, maar zijn. En ik doe een heleboel, ik heb veel ideeën en pak ze op, maar na een poosje is dat weer voorbij en ga ik weer wat anders verzinnen. Ik kan ook heel goed fysiek niets doen, maar dan ben ik wel altijd aan het mijmeren.

In wezen lijkt het erop dat jouw verveling geen probleem is om op te lossen, maar eerder een deel van wie je bent. Misschien is het niet zozeer een kwestie van niet zoeken, maar zijn, maar eerder: zoeken is jouw manier van zijn.

(Conclusie van Kwarg & Arg)

Help! Informatie-overload!

Ik zit met een prangende vraag. Er is zoveel nieuws en er wordt zoveel geschreven over AI in onze maatschappij. Door journalisten, media, wetenschappers, etc… allemaal analyses, opinies en onderzoeken worden gepubliceerd. Eigenlijk vind ik het teveel om allemaal te lezen en bij te houden. Het achtergrondnieuws van de Volkskrant, de artikelen in De Correspondent, de verwijzingen op LinkedIn… van alle kanten word ik bestookt met informatie. Ik weet gewoon niet meer hoe ik dit allemaal bij kan houden, in me op kan nemen en er dan ook nog zelf over na moet denken, mening over te vormen en er een gesprek met anderen over te voeren…

Dan heb ik het ook nog niet eens over podcasts gehad en televisie, documentaires en praatprogramma’s en deskundigen aan het woord… En dan zijn er uiteraard nog veel meer onderwerpen dan AI die een maatschappelijke hype zijn of die bij je algemene ontwikkeling horen. Politiek, cultuur, geschiedenis, kunst, noem het allemaal maar op. Ik vind het lastig om over alles te leren, te weten, na te denken, een mening te vormen, over te discussiëren… Wat betekent dit voor mij en anderen die dit toch ook als last en uitdaging zullen ervaren?

Aardbeving en Verbinding

Vannacht werd ik -hier tijdens mijn vakantie op Cyprus- opgeschrikt door een aardbeving. Daar heb ik melding van gemaakt op mijn persoonlijke FB account. Toen ik zojuist mijn aantal likes en reacties ging lezen bleken dit er weinig te zijn. Het zette mij weer tot denken. Ik lijk niet meer zo geliefd als vroeger. Althans, mijn sociaal leven is uitgedund en ik wijt dit ook aan mijn eigen gedrag. Mogelijk door mijn gebrek aan interesse in andere mensen? Doordat ik minder de deur uitga voor sociale gelegenheden? Doordat ik me zelfs terugtrek in verre oorden zoals Cyprus? Maar hiervan merk ik zelfs de gevolgen op FB. Men volgt mij niet meer en reageert tenminste niet meer. Ik heb me laatst ingeschreven bij een FB groep met de naam Kluizenarij. Grappig eigenlijk want deze tekst zit vol tegenstrijdigheden, nietwaar?

Genieten met AD(H)D

Betreft mijn leven en mijn situatie en mijn gedachten… Ik heb veel vrije tijd. Ik heb veel vrijheid. Ik zit op een eiland. Ik ben gezond. Ik heb thuis een lieve vriend. Kortom, alles heb ik om 100% gelukkig te zijn. Toch ben ik steeds aan het mijmeren. Of ik wel voldoende geniet van mijn geluk.

Ik ben net de hond gaan uitlaten. Een prachtige wandeling langs de uiteinden van mijn bergdorpje. Met mooie vergezichten, volop natuur en geen andere mensen op mijn pad. Opeens stond er een bankje, waarop ik ben gaan zitten. Mijn lieve hond kwam erbij op schoot. Ik keek rond. Zag je schoonheid van de boom voor mij, voelde de liefde van mijn hond en besefte mij wederom ‘hoe goed ik het heb’. Maar dan voel ik meteen weer die intrinsieke druk om dit nog bewuster dan bewust in me op te nemen en ervan te genieten. Toen ik weer verder liep schoten er twee woorden door mij heen: Mijmeren. Dit is iets wat ik heel vaak doe en dus plezier van ervaar. Creëren. Niet hetzelfde als creatief zijn. Ik voel een onrust of druk of ambitie om steeds iets te willen creëeren. Ik denk daar veel over na, krijg ook veel ideeën, ook al zijn ze vaak niet haalbaar of realistisch. Hoe kan ik hiermee omgaan, een plaats geven in mijn dagelijkse leven?

Tijd voor Return (met podcast)

‘Over mijn weg van het Existentialisme naar het Absurdisme naar het Nihilisme en weer terug naar het Absurdisme.’ Ik neigde op een gegeven moment onbewust steeds meer naar het Nihilisme toe te bewegen en toen ik mij daar van bewust werd -vlak na een discussie waarbij ik eigenlijk juist niet mijn visie wilde opdringen (want ik was niet trots op mijn inbreng, eerste signaal), integendeel zelfs, maar ik werd gevraagd en uitgedaagd mijn mening te delen- vond ik dit geen goede zaak (negatieve sfeer met felle reacties, tweede signaal). En wanneer iets niet gaat zoals ik wil dan wil ik mijn situatie veranderen. Op Eerste Pinksterdag 2024 luisterde ik naar een podcast (zoekwoorden: ‘nihilisme’, ‘depressie’), waardoor ik niet ben gaan geloven (ik ben niet zo van de rituelen zoals Aafke) maar wel -zoals zij dit noemt- ‘de massapsychose’ ben gaan omarmen en weer positiever over de zin(loosheid) van het leven denk. Hoera!

Bedankt Aafke Romeijn en Stefan Paas.

~Beatrijs

Wat als je zo depressief bent dat het leven zinloos lijkt? Of sterker: wat als het niet alleen zinloos líjkt, maar het leven ook echt zinloos is? Eens in de zoveel tijd overvalt de zinloosheid muzikant, schrijver en journalist Aafke Romeijn. Ze wordt dan depressief en slaapt soms twintig uur op een dag. In de Ongelooflijke Podcast vertelt ze op een originele, inzichtgevende en soms zelfs humoristische manier over depressie en hoe ze daarmee omgaat.